Karanlığım

Karanlığı mesken edindim kendime. Çünkü karanlıkta görmek istemediğim şeyleri görmem. Işık herşeyi gösterir, gözlerim kanar kalbim gibi. Karanlık sakin sessiz ve huzurlu. Ve birde sigara karanlıkta daha güzel içiliyor. Geceleri de ondan severim. Yine de hiç bir karanlık içimdeki karanlığa denk değil. Yinede ben her gece gökyüzüne sigaramın dumanıyla onun gözlerini çiziyorum. Hiç bir ışık onun gözlerinde gördüğüm ışıktan güzel değil. Ve ışık karanlıkta varolamaz. Onun ışığı bile benim karanlığımı aydınlatamadı. Bir ara geceleri hiç sevmedim onun ışığı var diye ama o ışığını söndürdü içimde. Şimdi geceleri ve karanlığı daha çok seviyorum. Görünmeyen kelepçelerle bağlamışlar karanlığa beni artık ne yapsamda kurtulamam. Ama en çok onun ellerini sevmiştim ellerimi bu kelepçelerden daha sıkı tutardı. Karanlık bana onun en güzel yanlarını hatırlatır ve sigara hep bu güzel anılara yakılır. O ki benim en güzel karanlığım. Bir sigara daha yakarım sana diyip bir paketinin sonunu getirdiğim gecelerde ben hep onun kokusu niyetine duman çektim içime. Bir kokusu vardı cehennemde açmış çiçekler gibi. Ve benim karanlığım cehennemden bile fazla. Boynumda dudakları var sanki hala ve ben her karanlık çöktüğünde onu öpüyorum gizlice. Benim karanlığımla ne kadar başaçıkabilirdi ki zaten? Halbuki benim karanlığımla onun ışığı sevişirdi her gece biz uyurken. Karanlığım. Geceden bile. Siyahlardan bile. Korkuyorum. İçimde acıyo biraz. Ümitsizlik karanlıktan da beter. Ama yinede dudaklarına dokundu parmaklarım. Karanlıkta kalma sebebim bu. En minik hücreme kadar işledin.  Benim karanlınğım senin tenin. Ve en güzel şeydi alnımdan öpmen. Karanlığı mesken edindim ben. Karanlığım sen karanlıkta kalma sebebim sen. Senden vazgeçmedikçe karanlığımdan da vazgeçmeyeceğim.