Biz insanlar
çok garip varlıklarız. Yalnızlık bizim varoluş sebebimizken yalnızlıkla başa
çıkamıyoruz. Yalnızlıktan korkuyoruz. Daha çok sessizlikten. Etrafımızda
yalnızlığımıza karışmış insanlar var. Her birinin bir adı ve beraberinde bize
hissettirdikleri duygular. İyi veya kötü çevremizdeki her insana bir çeşit
hisler besliyoruz. Yalnızlık bana göre bir his değil görülmez duyulmaz
tadılmaz… Yalnızlık kalbin ritmini değiştiren bir şeydir. Aşk ve nefret gibi
hızlandırmaz kalp atışlarını yalnızlık kalbinin atışını yavaşlatır. Bazen bir
madde olur ve sen onu kabullenirsin. En doğru şey onu kabullenmek. Yalnızsan
yalnızsındır işte etrafında ses yoktur en büyük varlığın sessizliktir. Farkında
mısın bilmiyorum ama en güzel filmi yalnızken seyrettin, en güzel kitabı yalnız
okudun. Yalnızlık kendinle yaptığın en güzel buluşmadır aslında. Kötü bir şey
değildir. Ağlanacak bir durumda yoktur aslında çünkü etrafında sürekli senin
yalnızlığına karışmak isteyen insanlar olacaktır. Yalnızlığı biz seçmeyiz her
zaman. Yalnız kalmak zorunda bırakılırız onu kabulleniriz. Tek başımıza gülmeyi
öğreniriz. Sessizliği dinleriz ve sonra etrafımızdaki sesleri kabullenemeyiz.
Hem hastalık hem ilaç. İşin iyi yanı insan kendini sorgulayıp daha objektif
bakabiliyor hayatına. Görmediği şeyleri görebiliyor. Sevdiğinden nefret
edebiliyor. Duyduğu seslere tepki olarak daha çok yalnızlığına çekilebilir
insan ama ona elini uzatan birini de geri çevirmez. Kırgınlık taşıyan insanlar
çabuk inanır her şeye. Yalnızlık aşkla dolmaz yalnızlık öfkeyle dolmaz.
Yalnızlık doldurulamaz bir şey. İçimizdeki o yalnızlıktan korkan çocuğu
büyütmeliyiz. Yalnızlık bizim içimizi ruhumuzu temizler. En güzel terapidir
yalnızlık. Yeni şeyler keşfetmek için en ideal yoldur çoğu zaman. Yitirdiğin
şeylerin üzerine toprak döktüğün zamandır. İnsan en güzel şeylerini yalnızken
yaşıyorken neden bu kadar korkuyoruz yalnızlıktan? Neden sessizlikten
korkuyoruz? Birilerinin ellerini tutarak mı devam edebiliriz sadece? Birilerine
muhtaç mıyız? Yalnız başına yürüyemiyor musun sokaklarda? Yürüdüğün kendi yolun
mu? Unut her şeyi. Bir ses dahi duymadığın zaman yalnızsındır. Seslerin içinde
yalnızlık olmaz. Kabullen affet kendini senin suçun değil bu, kendi yolunu çiz.
Yitirdiğin şeylerin üstüne asfalt dök ve o yolun üstünden yürü. Yalnızlık en
güzel yoldaş sana. Güvenip saklanabileceğin tek liman. Yalnızlığı kabullenirsen
eğer korkmazsın yalnız kalacağım diye, her şeyi dener sürekli hatalar yaparsın.
Zaten kabullendiğin bir şeyden de korkmazsın isteyerek gidersin yalnızlığa. Zaten en güzel yaptığın kahveyi de sigaranı
yakıp yalnızlığınla içmedin mi?
