Sen hangi hayatı yaşıyorsun?

 Ama ben en çok "herkes kendini vazgeçilmez sanıyo" diyipte öyle davranan insandan korkarım. Çünkü ne yaptığının farkında olmadan karşısındakini yargılamak bir yana öz eleştiri yapamayan bir insandır o. Kendinin farkında değildir. Kafasında bir kişiliği vardır öyle gözüktüğünü sanar ama aslında yanar döner bir insandır. Herkes kendini ilah sanıyor zaten artık. Mütavazi olsan kibirli, burnu havada sıfatlarını yapıştırıyorlar sana birde! Ne saçma! Evet belki de doğru kimse kimseye muhtaç değil ama aradaki saygıyı yitirmemek gerek. Kendine bakmadan karşındakini yargılamamalısın. Ön yargılı olma demiyorum sana çünkü ön yargı içinizde kabuk tutmuş yerlerin size bi uyarısıdır "aynı şey olabilir dikkat et!" diye . Bana sorarsanız ön yargı sezgidir. Ama önce insanın öz saygısı olması gerek tabiki bu kendini şımartmak değil! Hareketlerinin, konuşmalarının, düşüncelerinin farkında olup kendi iç mahkemeni kurabilmektir. Ama günümüz insanları normal bir davranış gibi gösterip gelene yol,gidene yol tavırlarında. Bana göre bu kadar basit değil. Çünkü bir insanı hayatınızdan çıkartmak demek onunla ilgili her saniyeyi heba etmiş olmak demek. Tabi ki bazı şeyler biter ama önemli olan karşındakini kırmamamaktır yani bana göre. Heba etmemektir kısaca. Herkes hayatlarını çok bencilleştirmiş, bazen itici geliyor bana bu davranış bazen yapmacık bazense öyle bir an geliyorki "ya sen kimsinde bana böyle ahkam kesip hafiften ayar vermeye çalışıyorsun" demek istiyorum ama susuyorum ve saygı duyuyorum. Karşımdaki bu davranışlarıyla mutluysa benim için sorun yok. İnsanlar bence paylaşma denilen şeyi unuttu. Yani en temiz duygular bile kirlendi. Bazen şok kalıyorum karşıma geçipte "aman gelirse gelir gelmezse umrum değil, benden değerli değil, herkes gebersin bana bişi olmasın" diyenlere tabi bunun gibi şeylerin dalgası hoş ve komik ama bunu ciddi ciddi hayatlarında uygulayan insanlar bana göre hep kaybeder. Bir arkadaşlıkta da böyledir bir ilişkide de. Gelmezse gelmez ne demek sen gelmesi için elinden geleni yaptın mı? Senden değerli olmaya bilir ama onun yanında senin için herkesi asarım keserim konuşmaları? Herkes gebersin sana bişi olmasın neden sen yaradan mısın, sen kimsin benim gibi bir insansın. Herkes gibisin sıradansın. Bence insanlar bunu kabullenemiyorlar. Sıradan bir hayat yaşamaktansa kafalarında kurdukları o mükkemmel hiç bir şey onlara ulaşamaz olan sahte hayatlarıyla mutlularsa diyebileceğim pek kelime yok aslında. Ama bazen aynaya bakıp ben ne yapıyorum diyebilmeli insan. Şimdi kalk ve aynaya bak, sen hangi hayatı yaşıyorsun?

Dağınığım ben

Dağınığım ben. çok dağınığım. Gel topla diyemiyorum halbuki bağıra bağıra  "gel topla salak!" demek istiyorum. Diyemiyorum çünkü elimi uzatsam duvarların var. Elim kırılacak kalbim gibi. Duramıyorum ayakta anlasana. Sanki hastane yatağında ölümü bekleyen son nefeslerini sayan biri gibiyim. Diyemiyorum ki işte sana gel yaşat beni. Çok kalın duvarların var. Ama gözlerime bakıp seninim demiştin? Benimsin dedin? Gitmeyecektin. Ne olursa olsun bırakmayacaktın ellerimi, kalbimi. Ama gittin. Çokta güzel gittin. Öyle bir gittin ki adını ağzıma almak için yüzünü unutmamak için seninle nefes alıp yolda yürürken aynı adımları atabilmek için dua eder oldum.Ben ölürsem hani dayanamazdın? Beni kaybedersen yaşayamazdın hani? Öldüm ben, diri diri gömdüm kendimi içime. Ayrıca kaybettin ellerimi ve ben hangi sokaktayım bilmiyorum. Söylesene şimdi sen nerdesin? Hangi cehennemdesin? En çokta "o yapmaz bu kadarını yaşatmaz bana" dediğim şeyleri yaptın bana. Ama bunların hiç bir önemi yok değil mi? Sen iyisin ve geri kalanların bir önemi yok. Zaten ben güçlü bir insanım tabi ki de atlatırım. Peki bu kanıya varırken bana hiç sordun mu? Soramazsın tabi bende öyle düşünmüştüm. Şuram acıyor diyemiyorum çünkü acı her yerimde. Beni ne kadar anlayabilirsin? Bu acıyı ne kadar hissedebilirsin? Hissetsen bile kaldıramazsın ki. Deneme bile. Şimdi ettiğim dualar bile değişti artık senden nefret edebileyim diye dua ediyorum.Ve ben kendimi çok güzel topladım. Geri dönmek gibi bir planın varsa iptal et ve lütfen gelme. Tekrar dağılmak istemiyorum. Ve unutma sevgilim senden nefret ettiğim kadar seni seviyorum.

Acı çeken "güçlüdür"

Zaman yaramı sarmaktan çok kanattığında daha güçlü oldum.Çünkü zaman acizlerin yarasını sarar ve aciz insanlar acı çekmekten korkar bu yüzden zamana bırak gibi saçma cümleler kurarlar. Acı çekmek bi yerde fedakarlık ister. Çünkü kanayan yerlerine defalarca tuz basarsın kabuk bağladıkça o kabuğu kaldırıp tekrar tekrar kanamasını sağlarsın. Kendinden verdiğin için fedakar olursun. Aptallığından değil.Acı çeken güçlüdür.

Bu yüzden zamanla güçlü bir kız oldum.

Bende gözlerim dolunca tırnaklarımı avuçlarıma bastırdım, ve dudağımı ısırmaktan kanattım. Ama hep bildim ki kendi canımı ben en çok acıtabilirim ve eğer kendi canımı acıtırsam başka biri beni acıtamazdı. O acıya karşı hissiz olurdum. Zaman sadece size kendinizi güçlendirmeniz için olanak sağlar. Acınızı yada yaralarınızı geçirmez. Kendinizi kandırmayın. Zaman sadece üstünü örter. Ama acı hep ordadır. Ben acımın üstünü örtmem bu yüzden. Acı çekerim ve bir daha kimse beni acıtamaz. Bu zamana kadar unutmadığım tek bir şey var o da acı seni güçlü kılar... Güçlü kalman dileğiyle...